İnfantil Fibrosarkomlu Bir Çocukta Bakım Yetersizliği, Sosyal Risk Faktörleri ve AÇOK Müdahalesinin Etkileri

Berber Hamamcı M.

1. ulusal AÇOK kongresi, Ankara, Türkiye, 10 - 12 Aralık 2025, (Yayınlanmadı)

  • Yayın Türü: Bildiri / Yayınlanmadı
  • Basıldığı Şehir: Ankara
  • Basıldığı Ülke: Türkiye
  • Ankara Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

İnfantil Fibrosarkomlu Bir Çocukta Bakım Yetersizliği, Sosyal Risk Faktörleri ve AÇOK Müdahalesinin Etkileri

Melda Berber Hamamcı1, Ezgi Özalp Akın2 ,Merve Betül Solmaz2,Bahar Bingöler Pekcici2, Sonay İncesoy Özdemir1, Handan Dinçaslan1, Nurdan Taçyıldız1, Ankara Çocuk Koruma Birimi

1 Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Onkolojisi Bilim Dalı

2 Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Gelişimsel Pediatri Bilim Dalı

 

Giriş:
İnfantil fibrosarkom, erken bebeklik döneminde ortaya çıkan nadir bir malign mezenkimal tümördür. Hastalığın tedavi süreci, uzun süreli tıbbi izlem gereksinimi ve eşlik eden gelişimsel sorunlar, çocuğun bakım niteliğini ve sosyal çevresini daha da önemli hâle getirir. Kronik hastalığı bulunan çocuklarda gelişimsel gecikmeler, tıbbi ihmal, bakım veren yetersizliği ve çevresel riskler nedeniyle AÇOK müdahalesi gerekebilir. Bu bildiride infantil fibrosarkom nedeniyle tedavi gören bir çocuğun tıbbi ve gelişimsel izlemi sırasında saptanan ciddi psiko-sosyal riskler nedeniyle AÇOK’a bildirim süreci sunulmaktadır.

Olgu:
Olgumuza sol bacakta şişlik fark edilmesi üzerine 43 günlükken biyopsi yapılmış ve infantil fibrosarkom tanısı konmuştur. Çocuk Onkoloji konsey kararıyla bebek 3 ay 24 günlükken kemoterapi almış, 8 aylıkken cerrahi uygulanmış ve daha sonra radyoterapi tamamlanmıştır. Gelişimsel Pediatri tarafından 4 aylıkken ilk değerlendirmesi yapılan çocuk dil, bilişsel ve motor alanlarda gecikme nedeniyle erken müdahale programına alınmış; Engelli Sağlık Kurulu ve ÇÖZGER raporları düzenlenmiştir.

Geliştiren bakım çerçevesinin değerlendirilmesinde aile içi yapının bozulduğu, anne ve babanın ayrı yaşadığı, babanın çocukla görüşmediği ve maddi destekte bulunmadığı, annenin çalıştığı zamanlarda çocukların kardeşler tarafından bakıldığı, evde küçük kardeşin başka bir zamanda pencereden düşme öyküsünün bulunduğu öğrenilmiştir. Hastanın 2020 yılındaki yatışı sırasında iki kez yataktan düştüğü bildirilmiş, tüm bu bulgular yoksulluk, tek ebeveyn yükü, bakım veren yetersizliği, gelişimsel riskler ve tıbbi ihmal açısından yüksek risk olarak değerlendirilmiştir. Bu nedenle çocuğun üstün yararı gözetilerek AÇOK bildirimi yapılmıştır.

Sonuç:
AÇOK müdahalesi sonrası çocuğun özel eğitim ve rehabilitasyon hizmetlerine erişimi sağlanmış, düzenli sağlık ve gelişimsel izlemleri yapılabilmiştir. Olgumuz, ağır çocukluk çağı hastalığı olan bireylerde tıbbi izlem sırasında tespit edilen bakım yetersizliği ve ihmal bulgularının AÇOK’a zamanında bildirim ve multidisipliner destekle olumlu şekilde yönetilebileceğini göstermektedir.