Akademik Veri Yönetim Sistemi
Tüp Bebek Okulu Klinik ve Embriyoloji Eğitim Kitabı, Turan Çetin, Editör, Akademisyen Kitabevi, Ankara, ss.77-79, 2026
Hipogonadotropik hipogonadizm (HH), gonadotropin eksikliği ile seyreden ve Dünya Sağlık Örgütü sınıflamasında grup 1 ovülasyon bozukluğu olarak tanımlanan bir klinik tablodur. Konjenital, fonksiyonel veya kombine hipofizer hormon eksikliğine bağlı olarak gelişebilir. Konjenital olgularda GnRH salınımı ya da etkisi bozulmuştur ve anosminin eşlik ettiği durumlar Kallmann sendromu olarak adlandırılır. Tanı; puberte gelişiminin olmaması veya eksikliği, düşük seks steroidleri ve düşük ya da uygunsuz normal gonadotropin düzeylerinin birlikte değerlendirilmesiyle konur.
HH’li kadınlarda fertilizasyon istemi olduğunda mutlaka tedavi alınması gerekir. Endojen FSH ve LH eksikliği nedeniyle klomifen sitrat gibi oral ovülasyon indüksiyon ajanları etkisizdir. Bu nedenle ilk basamak tedavide pulsatil GnRH uygulaması veya FSH ve LH’ın ikisini de içeren gonadotropinler, özellikle insan menopozal gonadotropini (hMG), tercih edilir. Genellikle düşük doz step-up protokolü uygulanır ve follikül gelişimi ultrasonografi ve serum estradiol düzeyleri ile izlenir. Ovulasyon hCG ile tetiklenir ve luteal faz progesteron ile desteklenir.
HH’li hastalarda başlangıçta düşük AMH düzeyleri görülse de gonadotropin tedavisiyle follikülogenez yeniden sağlanabilir. Ovulasyon indüksiyonu sonrası kümülatif gebelik oranları %60–70’e ulaşmaktadır. Ovulasyon indüksiyonunun başarısız olduğu ya da ek infertilite faktörlerinin bulunduğu olgularda IVF etkili bir seçenektir ve sonuçlar diğer infertilite gruplarıyla benzerdir. Bu nedenle tedavi bireyselleştirilmelidir.