The formulations of justice between the liberal tradition and the Marxist tradition are very different. The general approach within liberalism tends to consider justice within the limitations of the state and to set it as a goal. From the intellectual origins of liberalism such as Hobbes, justice has been determined as an ideal to be reached with the conclusion of the contract and the establishment of the state. This point of view inherited in liberal thought, has understood justice as a matter of stable management and distribution within an order discourse. According to this point of view, the embodiment of justice is possible with the authorization of a higher authority on the axis of common consent. However, certain distinctions are also seen within liberal thought. The supreme authority empowered to create a just society can be a single sovereign, as in Hobbes, or the will of the general, as in Rousseau. Although the authority or the sovereign subject, in which the state power is embodied, changes, two functions that create the subject in question come to the fore. According to some liberals, the state is a subject that will end the conflicts of interest between people and justice is provided in this way. This approach does not develop an ethical-political attitude when looking at society from a confrontational perspective. The state is considered only within the framework of a negative definition, which limits the conflicts for interests. Naturally, justice also becomes the harmonization of interests. Secondly, the state is considered on the basis of an ethical-political basis that ensures the moral life of the subjects. This perspective centers on judgmental, rational and moral people who create an order to lead a moral life. Here Rawls are included in the second tradition. Following Kant, Rawls offers a theoretical approach in which people make judgments with their moral decisions and create a fair society. Contrary to the liberal tradition, Badiou, who approaches the idea of justice from a Marxist perspective, rejects all forms of explanation of justice that are fixed on an order and its institutions. In Badiou, as in Rawls, man is ethical and rational but Badiou argues that man has an idea of truth. Because he knows the truth, man does not seek it in an unequal order. Badiou states that unlike Rawls, a person who seeks the truth at every moment sets out with the assumption of equality in every action. That’s why justice is not a goal that an order can offer people. Justice emerges whenever order is disrupted. Badiou’s view is the opposite of Rawls’s. Rawls considers justice and a fair society as a goal, while at the same time considering justice in an order. Badiou, on the other hand, sees justice as a completely break from order and not as a goal but as an a priori assumption. Justice always names what is, not what ought to be, and equality, which is its basic structure, is not a goal but an axiom. In this article, the theoretical approaches of both thinkers are presented analytically and a comparison is made within the framework of the theme of justice.
Adaletin, liberal gelenek ile Marksist gelenek arasındaki formülasyonları birbirinden çok farklıdır. Liberalizm içindeki genel yaklaşım, adaleti, devletin sınırlılıkları dâhilinde düşünmeye ve bir hedef olarak belirlemeye yatkındır. Liberalizmin Hobbes gibi düşünsel kökenlerinden itibaren adalet, sözleşmenin yapılması ve devletin kurulması ile ulaşılacak bir ideal olarak saptanmıştır. Liberal düşüncede kalıtsal olarak yer etmiş bu bakış açısı, adaleti bir düzen-nizam diskuru içinde, istikrarlı bir yönetim ve dağıtım meselesi olarak kavramıştır. Bu bakış açısına göre adaletin tecessüm etmesi, üst bir otoritenin ortak rıza ekseninde yetkilendirilmesi ile mümkündür. Ancak liberal düşünce içinde de belirli ayrımlar görülmektedir. Adil bir toplumu yaratmak için yetkilendirilmiş üstün otorite, Hobbes’ta olduğu gibi tek bir egemen ya da Rousseau’daki gibi genelin iradesi olabilmektedir. Devlet gücünün cisimleştiği otorite yahut egemen özne değişse de söz konusu özneyi yaratan iki işlev öne çıkar. Bir kısım liberallere göre devlet, insanlar arasındaki çıkar çatışmalarını sona erdirecek bir öznedir ve adalet bu şekilde sağlanır. Bu yaklaşım topluma çatışmacı bir perspektiften bakarken etik-politik bir tavır geliştirmez. Devlet yalnızca çıkar mücadelelerini dizginleyen negatif bir tanımlama çerçevesinde düşünülür. Doğal olarak adalet de çıkarların uyumlulaştırılması haline gelir. İkinci olarak devlet, öznelerin ahlaki yaşamını sağlayan etik-politik bir temelden hareketle düşünülür. Bu bakış açısı, ahlaki bir yaşam sürmek için bir düzeni oluşturan yargı sahibi, rasyonel ve ahlaki insanları merkeze alır. İşte Rawls ikinci geleneğe dâhil olmaktadır. Kant’ı takip eden Rawls, insanların ahlaki kararları ile yargıya vardıkları ve hakkaniyetli bir toplumu oluşturdukları kuramsal bir yaklaşım sunar. Liberal geleneğin tam karşısında, Marksist bir perspektiften adalet düşüncesine yaklaşan Badiou ise adaletin, bir düzene ve düzenin kurumlarına sabitlenmiş tüm açıklama biçimlerini reddeder. Rawls’ta olduğu gibi Badiou’da da insan ahlaki ve rasyoneldir ancak Badiou, insanın bir hakikat ideasına sahip olduğunu öne sürer. Hakikati bildiği için insan, onu eşitsiz düzenin içinde aramaz. Badiou, Rawls’ın aksine her an hakikati arayan nsanın her eyleminde de eşitlik varsayımıyla yola çıktığını belirtmektedir. Adalet de bu yüzden bir düzenin insanlara sunabileceği bir hedef değildir. Adalet, düzenin kesintiye uğratıldığı her an ortaya çıkar. Badiou’nun bu görüşü Rawls’un tam aksi istikamettedir. Rawls, adaleti ve adil toplumu bir hedef olarak saptarken aynı zamanda adaleti bir düzen içinde düşünür. Badiou ise adaleti, bütünüyle düzenden kopuş olarak görmekte ve bir hedef değil, bir önsel varsayım olarak düşünmektedir. Adalet her zaman, olması gerekeni değil olanı adlandırır ve onun temel yapısı olan eşitlik de hedef değil aksiyomdur. Bu makalede her iki düşünürün kuramsal yaklaşımları analitik olarak serimlenmiş ve adalet teması çerçevesinde bir karşılaştırmaya gidilmiştir.
