Diabetik ve non-diabetik sıçanlardan alınan idrar kesesi preparatlarında kolinerjik ve pürinerjik sistem yanıtlarına parsiyel obstrüksiyonun etkileri
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Ankara Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, FARMAKOLOJİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2003
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: GAYE HAFEZ
Danışman: SERAP GÜR
Özet:76 ÖZET Diabetik ve Non-Diabetik Sıçanlardan Alınan İdrar Kesesi Preparatlarında Kolinerjik ve Pürinerjik Sistem Yanıtlarına Parsiyel Obstrüksiyonun Etkileri Bu çalışmanın amacı, diabetik ve non-diabetik sıçanlardan alınan detrusorlerde, kontraktilite üzerine parsiyel obstrüksiyonun etkilerini araştırmaktır. Deney hayvanları olarak, ortalama vücut ağırlıkları 250-300 g olan erkek Wistar sıçanlar kullanılmış ve kontrol, obstrüktif, diabetik, diabetik obstrüktif olmak üzere 4 gruba ayrılmıştır. Diabet, 35 mg/kg streptozotosin (STZ)' in kuyruk veninden i.v. olarak verilmesi ile oluşturulmuştur. Diabetin oluşumundan 8 hafta sonra, kontrol ve diabetik hayvanlara cerrahi girişimle, parsiyel obstrüksiyon oluşturulmuştur. Parsiyel obstrüksiyon, mesane boynuna yerleştirilen 5F üreter kateteri (1.65 mm) etrafından nonabsorbabl 4/0 prolen (monofilament polypropylene) stür kullanılarak oluşturulmuştur. 4- hafta obstrüksiyondan sonra, 12. haftada, hayvanlar deneye alınmışlardır. Ortalama mesane ağırlıkları, elektriksel stimulasyon (EFS), karbakol, adenozin trifosfat, p,v-metilen-ATP ve KCI ile elde edilen maksimum kontraktil yanıtlar hesaplanmıştır. Obstrüktif ve diabetik obstrüktif grupta, mesane ağırlığının, kontrollerle karşılaştırıldığında 2 kat artmasına karşın, diabetik mesane ağırlıklarında bir değişme gözlenmemiştir. Obstrüktif ve diabetik grupta, EFS ve karbakolle elde edilen kontraksiyon yanıtları, kontrol grupla karşılaştırıldığında, oldukça artmış görülmektedir. Buna karşın, diabetik obstrüktif grupta, kontraktil yanıtlar, kontrol seviyelerine dek77 düşmektedir. Tüm gruplarda, kolinerjik ve pürinerjik sistemin, artan yanıtlara ne derece katkıda bulunduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tüm gruplardan alınan striplerdeki kontraktil yanıtlar arasında, kolinerjik, pürinerjik ve henüz tam olarak bilinmeyen non-kolinerjik non-pürinerjik nörotransmitterlere bağlı olarak, belirgin değişiklikler gözlenmiştir. Bu çalışmanın esas bulgusu, pürinerjik fonksiyonun, parsiyel obstrüksiyon, diabet, diabet ve obstrüksiyonun bir arada bulunduğu durumlarda değiştiğini göstermektedir. Bu yüzden anormal pürinerjik iletim, bu tip bireylerde bozulan mesane motilitesini açıklayabilir. Böylece, P2X reseptörlerini hedefleyen ilaçlar, bu hastalıkların tedavilerinde yeni ve etkin rol oynayabilir. Anahtar Sözcükler: Diabet, kolinerjik, pürinerjik, parsiyel obstrüksiyon, sıçan mesanesi